...هنرها تغییر می کند

پشت آتلیه 4 بالای پله ها می رفتیم و ...خوب بود

زیرش تو اون اتاقه پر ازخرت و پرتهای ماقبل تاریخ بود

حالا تمیز شده مبلمان و کولر گازی داره دربان و خدم و حشم داره کی فکر می کرد اون نردبان

به پشت بام رو بردارن جاش مبل چرم بچینن

خوب نیست همون کثیفش رو می خوام

...دوباره در دانشکده

کسی چه میدانست باز فرصتی باشد تا دو هفته در این هنرهای زیبا بپلکم

مردمون نمی خوان تمارض کنن واقعن مریضن

محیط که به آدما سخت بگیره و مدام شرایط عمومی سخت تر بشه

همه هر روز بیشتر احساس می کنیم دردهایی داریم که نمی دونیم چی هستن

شاید حتی کلی از دردهای مفاصل و دل و روده ی ملت هم ریشه های اجتماعی داشته باشه

 

Universe Alone

در مغلطه ی" یک پایان تلخ بهتراز یک تلخی بی پایان است"؛ معمولا دومی از اولی سهل الوصول تر است

برای بار آخر خداحافظ گاری کوپر

.سالگردها از خود وقایع گاه دلخراش ترند

دانایی در طول زمان حاصل می شود

داناتر، رها تر است

Unforunately TEHRAN pisses me off.

The Big getaway...

 

من چندان دو آتیشه عمل نکردم در سال 88

دنبال محتوای غیر اخلاقی نمی گردم در وب

فعالیت های اجتماعی چندانی نمی کنم حتی شاید گوشه گیر هم به نظر برسم

 بسیاری از اخبار را سهوا پیگیری نمی کنم

اما

عمده صفحاتی که نیاز به مرورشان پیدا می کنم فیلتر شده اند

شهری در انگلستان به نام باث تشابه اسمی با حمام دارد و خودتان بقیه اش را حدس بزنید

:بماند که

طبق کدام قوانین تجاری در صورتی که دسترسی به سایتی منع شده باشد سرویس دهنده مجاز است کاربر

را به صفحاتی انتفاعی راهنمایی کند.لابد به این پیغام برخورده اید اگر  از داخل ایران وبگردی می کنید

http://www.peyvandha.ir/

جای اون خالیه

بیاد و ببینه

چقدر حالمون عالیه

لمپنیسم ایرانی یا غرفه ایران در اکسپوی چین

در غیاب کارشناسان،معماران،صاحب نظران و همه جامعه ی هنری و معماری و آن هنگام که همه در خوابیم غرفه ی تمدن چند هزار ساله ی ایران زمین در اکسپوی چین در کنار انبوه شاهکارهای برآمده از کنکورهای معماری و تلاش دفاتر معروف افتتاح می شود تا سندی باشد بر نسل تازه ای از لُمپنیسم ایرانی.ساختمان آبی رنگ غرفه ی چینی های سگ و گربه و سوسک خور است و البته یکی از ساده ترین ها.برای دیدن بقیه به اینجا سر بزنید.استاد های دانشگاه، مهنسان مشاور معظم، وزارت مسکن و شهرسازی،جامعه ی مهندسان مشاور، سازمان نظام مهندسی،نشریات پر سرو صدای معماری و فرهنگ همگی کجا بودند وقتی این آبرو از ما می رفت

سوپر مَن

غرقه در افکارم راهی خانه می شوم

آرزوهایم که این روزها بیشتر ایده هایی در حرفه ام هستند امان ام نمی دهند

مردمان دل به آرزوها می بندند

به هر حال من دعوی بی معنیت را سوختم

خودتی یارو

تا فرصت هست توبه کنیم شاید بیامرزدمون اونی که تو هیچی نمی گنجه و البته همه جا هم هست و خیلی چیزای دیگه
و حق داره همه رو به جنب و جوش بندازه اما به هر کی هر حالی خواست بده
خودتی یارو

طامات مکرر

آیا هر چه را بخواهی می توانی بدست بیاوری
آیا هر چه را بدست نیاوردی حتما لایق نبوده ای
آیا هر که هر چه دارد خودش به چنگ آورده
آیا همه ی خلایق فرصت برابر دارند
رفیقی بزرگتر هست که می گوید ما باید روزی بیست ساعت تلاش کنیم و سیصد و شصت و پنج روز به هوش باشیم
اگر همه ی خلایق فرصت برابر نداشته باشند چه سود که تلاش کنند
یعنی تلاش فقط برای بدست آوردن بی نهایت معنی دارد وگرنه اگر معلوم باشد تا به کجا به چنگ تو می رسد(چقدر استحقاق ذاتی داری) که چه تلاش بیهوده ای است ما می کنیم
آیا من به زیبایی های دست نیافتنی حسادت می کنم؟

آخرین آرزوی سال هشتاد و هشت

دریا دلی

در سیر انباشت خاطرات در طول زمان چرا نوترها جای کهنه ها را نمی گیرند؟
تا کجا ادامه دارد؟